nasıl bir azimle dönüyor dünya, hiçbir şey olmamış gibi. sokaklarda insanlar ağaçlarda ypraklar gökyüzünde bulutlar  sonsuz bir dengenin içinde sanki yaşıyorlar umarsızca hiçbir şey olmamış gibi.

düşen yaprakları ağaçlardan başka kimse önemsemiyor, sert kabuklarla kaplamış herkes kendisini bambaşka bir evrimin orta yerinde sadece kendisi için mi yaşıyor, bir adım daha fazla atmak mı önemli olan neyi ezdiğini düşünmeden, hep daha fazlası için mi bütün bu yaşama arzusu. bütün yıkımların eşiğinde, herkes kendi felaketini mi yaşıyor kabuklarında aynı felaketi paylaşırken sanki başka kapılarda hiçbir şey olmamış gibi. ve unutuluyor hiç olmamış gibi.

kabuğu iyice sertleşmeden elini uzatmak da mümkündü, her bir yaprağın rüzgarda salınışını hissederek, başka hayatların depreminde sarsılarak, sadece kendisi için olmadığını dünyanın anlayarak büyümek her şeyi görerek, hayatın tadına bakıp kokusunu çekip gerçek mutluluğu görmek. sağlam izlerin üzerine basarak değil de iz bırakarak varolmak.

sadece yaşamak çok kolay hiçbir şey olmamış gibi. oysa mutluluk dışarıda bir yerde gizli başka hayatların önemli olduğu her şeyin bir değeri olduğu yerlerde. sadece bil istedim.