dünya dönüyor kısmen beyaz, kısmen yeşil, parçalı mutlu üzerindekileri hiç düşünmeden; biz hayat diyoruz akıp geçene ,oysa sadece zaman. kuşlar balkonda bıraktığım yemleri yiyorlar öyle sakin bir düzende, güvercinler üstteki büyük parçaları alıyor serçeler küçük bölmenin altındakilere dalmış martılarsa kenardaki büyük parçaları kapıp gidiyorlar sığırcıklar ortada yoklar belki dünyanın dönüşüne ayak uydurdular sıcacık yerlerdeler şimdi, yaşıyorlar sebeplere ihtiyaç duymadan.

birileri konuşuyor, yazıyor; anlatıyor bize hayata bağlanmayı, yaşamanın altın kurallarını, hayatın bize verdikleriyle mutlu olmayı televizyondaki kadının sesi çarpıyor beynime “kurallarına göre oynarsanız yaşamak zor değil” “hayat size limon verdiyse limonata yapın” yüzüne bakıyorum gözleri çökmüş, dudak kenarlarındaki izlerden belli gülmekten çok dişlerini sıkmış, hayatından memnuniyetsizliği saçlarından yüzüne dökülmüş o kadar savaşmış ki hayatla izleri duruyor her yerde, başaramayınca barışmayı seçmiş ve o inanıyor mutluluğun sırrını bildiğine, hayatı çözdüğüne ürkütüyor beni. hayat gerçekten uzlaşmak zorunda olduğumuz bir düşman, kurallarına uymamız gereken bir okul mu, yaşamak gerçekten bir sınav mı; her adımda doğruluğunu sorgulayıp verdiklerini en iyi şekilde kullanmamız gereken, herkesin bildiği basit kurallar çerçevesinde mi yapılıyor limonatalar peki ya ben portakal suyu istiyorsam sadece

ben burada düşünürken kar sokakları beyaza boyamaya devam ediyor ,hayat akıyor yanıbaşımda uzlaşmak gibi bir derdi olmadan, limonları düşünmeden, sırf hayatla uzlaşmak uğruna sevmeden limonata içen insanlar için de ben portakal yemek istiyorum diyen insanlar için de aynı şekilde ve üşüdüğümüz zaman hepimizin yapması gereken aynı tüylerimizi kabartmak.

hayatın verdikleriyle mutlu olmak erdem mi yoksa bir çeşit mecburiyet mi, peki hayat bir yerde vermeyi bırakır mı, sorgulamaktansa deniyorum, hayatla savaşmak ya da yaşamak istediğin gibi sadece bir seçim hepsi bu belki, belki de en iyisini kuşlar biliyor