bencillik, insanın kaderi mi laneti mi, dev bir soruişareti. bencillik kendini fazla sevmekten başka bir şey, kulağa ne kadar aykırı gelse de insanın içinde yoğunlaştıkça yayılan bir çürüme gibi hayatları çürüten bir şey.

öyle iyi bir sevgilidir ki; bütün terkedenler hayatının hatasını yapmıştır, bilememiştir kimse kıymetini, hep vermiş hiç beklememiştir (yapılması gerekken birkaç iş, söylenmesi gereken birkaç söz ve alınması gereken birkaç şey dışında, zaten onlarda hakkıydı), ondan iyisini bulamayıp ayaklarına kapanacaktır herkes daha iyisini bulduğunu söyleyenlerse sadece öyle sanmaktadır birgün ona dönecektir,

öyle güzeldir ki; yaklaşan herkes peşindedir aslında, bir insan ya aşıktır ona ya düşman yoksa beğenilmemesi mümkün değildir, olur mu öyle şey,

öyle anlayışlıdır ki; bütün hataları hoşgörür ama prensipleri vardır hoşgörü herkese verilmeyecek bir tavizidr onun gözünde,

öyle haklıdır ki; herkes hatasını anlayıp özür dileyecektir ondan birgün,her söz bir iddia her ilişki bir karşılaşmadır hayat bir rekabettir ve o hep kazanan olacaktır, hiçbir tartışma o haklı çıkana kadar bitmez bitemez.

ve küçük bencil kendi ekseninde çevirirken dünyasını -güneşin etrafında dönen dünyada kader ağlarını örer, bir ahenkle yaşanır hayatlar sonsuz bir uyumun kucağında- bütün mutluluklar teğet geçer ona

bencillik hepimizin içinde var biraz ama bazılarımızı ele geçiriyor habis bir şey gibi, durdurabilen durdursun