kocaman bir karanlığın içinde yaşarken dünya, tek bilen olmak karanlığı; sesler ve kokularken tek anlam daha fazlasını hissedebilmek

herkes memnunken karanlığından denedim paylaşmayı renklerimi, rüzgarı hissetmek kadar güzeldi kendini bırakmış kayan bulutları görmek, açmak istedim gözlerini ne kadar acı verse de değerdi. deliydim onlara göre renk de yoktu ışıkta sesler bile fazlaydı belki, nasılsa her şeyin sonu aynıyken eskimek ve bitmek için geçerken zaman karanlığın içinde sakince beklemek varken değer miydi bunca acıya. gözlerini kapatıp yaşamak normal bir hayatı seslerin büyüsüyle kendinden geçip en fazla huzurla eskimek herkesin yaptığı buyken benim ne farkım vardı deliliğimden başka

sakladım yıllarca renklerimi, anlatır gibi oldum uzun sürmedi sustum.rüyalarımda takip ettim ışığı uyandım, duvarların içinden geçtim, başka dünyalara dokundum, vazgeçmedim renklerimden, yaşadım hayallerimin peşinde gerçeğimi kovalayarak. bekle, anlatacağım hepsini bilmek istersen