düşen yaprakları ağaçlardan başka kimse önemsemiyor, sert kabuklarla kaplamış herkes kendisini bambaşka bir evrimin orta yerinde sadece kendisi için mi yaşıyor, bir adım daha fazla atmak mı önemli olan neyi ezdiğini düşünmeden, hep daha fazlası için mi bütün bu yaşama arzusu. bütün yıkımların eşiğinde, herkes kendi felaketini mi yaşıyor kabuklarında aynı felaketi paylaşırken sanki başka kapılarda hiçbir şey olmamış gibi. ve unutuluyor hiç olmamış gibi.

kabuğu iyice sertleşmeden elini uzatmak da mümkündü, her bir yaprağın rüzgarda salınışını hissederek, başka hayatların depreminde sarsılarak, sadece kendisi için olmadığını dünyanın anlayarak büyümek her şeyi görerek, hayatın tadına bakıp kokusunu çekip gerçek mutluluğu görmek. sağlam izlerin üzerine basarak değil de iz bırakarak varolmak.

sadece yaşamak çok kolay hiçbir şey olmamış gibi. oysa mutluluk dışarıda bir yerde gizli başka hayatların önemli olduğu her şeyin bir değeri olduğu yerlerde. sadece bil istedim.

birileri konuşuyor, yazıyor; anlatıyor bize hayata bağlanmayı, yaşamanın altın kurallarını, hayatın bize verdikleriyle mutlu olmayı televizyondaki kadının sesi çarpıyor beynime “kurallarına göre oynarsanız yaşamak zor değil” “hayat size limon verdiyse limonata yapın” yüzüne bakıyorum gözleri çökmüş, dudak kenarlarındaki izlerden belli gülmekten çok dişlerini sıkmış, hayatından memnuniyetsizliği saçlarından yüzüne dökülmüş o kadar savaşmış ki hayatla izleri duruyor her yerde, başaramayınca barışmayı seçmiş ve o inanıyor mutluluğun sırrını bildiğine, hayatı çözdüğüne ürkütüyor beni. hayat gerçekten uzlaşmak zorunda olduğumuz bir düşman, kurallarına uymamız gereken bir okul mu, yaşamak gerçekten bir sınav mı; her adımda doğruluğunu sorgulayıp verdiklerini en iyi şekilde kullanmamız gereken, herkesin bildiği basit kurallar çerçevesinde mi yapılıyor limonatalar peki ya ben portakal suyu istiyorsam sadece

ben burada düşünürken kar sokakları beyaza boyamaya devam ediyor ,hayat akıyor yanıbaşımda uzlaşmak gibi bir derdi olmadan, limonları düşünmeden, sırf hayatla uzlaşmak uğruna sevmeden limonata içen insanlar için de ben portakal yemek istiyorum diyen insanlar için de aynı şekilde ve üşüdüğümüz zaman hepimizin yapması gereken aynı tüylerimizi kabartmak.

hayatın verdikleriyle mutlu olmak erdem mi yoksa bir çeşit mecburiyet mi, peki hayat bir yerde vermeyi bırakır mı, sorgulamaktansa deniyorum, hayatla savaşmak ya da yaşamak istediğin gibi sadece bir seçim hepsi bu belki, belki de en iyisini kuşlar biliyor

yaşanıyor hayat, günler geçiyor günlerin ardından sevmediğim bir şarkıcının sevdiğim şarkısındaki gibi, günler yarınların inşasında sağlam bir taşa dönüşüyor sıva diye sürülüyor aralarına hayaller bir miktar terle karışıp, geçiyor günler birbiri ardına terle karışan hayallerimizi ezerek bazen, düşünüyor insan hayallerinin bedelini yüklediği günlerin sonunda, mümkünlerine bakıyor derleyip hepsini sonraki gününü hangi mümkünlerini gerçek kılmaya adayacağına karar veriyor. insan her geçen günü ayrı bir nakış gibi işleyip koyuyor hayatına, bazen yapamıyor

ince bir ipin üzerinde yürür gibi tek düşündüğü düşmemek oluyor bazen, dibine kadar batmamak sadece nefes alabilmek ya da  bir nefes daha duyabilmek soğuk duvarların arasında, her gün başka bir mümkünle geliyor hayata ve yerleşiyor hiç sormadan. bazen düşünemiyor insan, soramıyor doğru soruları, bekleyemiyor bazen dayanamıyor, gerçeklerini hayallerine yetiştiremiyor tek mümkünü yoksunluk oluyor, hayallerinin yoksunluğunda geçiyor günler birbiri ardına

görüyor bazen insan, ördüğü duvarların üzerinden bakabiliyor, anlıyor gördükçe yoksunluk her hayatın mümkünü değişse de zamanları.

öyle iyi bir sevgilidir ki; bütün terkedenler hayatının hatasını yapmıştır, bilememiştir kimse kıymetini, hep vermiş hiç beklememiştir (yapılması gerekken birkaç iş, söylenmesi gereken birkaç söz ve alınması gereken birkaç şey dışında, zaten onlarda hakkıydı), ondan iyisini bulamayıp ayaklarına kapanacaktır herkes daha iyisini bulduğunu söyleyenlerse sadece öyle sanmaktadır birgün ona dönecektir,

öyle güzeldir ki; yaklaşan herkes peşindedir aslında, bir insan ya aşıktır ona ya düşman yoksa beğenilmemesi mümkün değildir, olur mu öyle şey,

öyle anlayışlıdır ki; bütün hataları hoşgörür ama prensipleri vardır hoşgörü herkese verilmeyecek bir tavizidr onun gözünde,

öyle haklıdır ki; herkes hatasını anlayıp özür dileyecektir ondan birgün,her söz bir iddia her ilişki bir karşılaşmadır hayat bir rekabettir ve o hep kazanan olacaktır, hiçbir tartışma o haklı çıkana kadar bitmez bitemez.

ve küçük bencil kendi ekseninde çevirirken dünyasını -güneşin etrafında dönen dünyada kader ağlarını örer, bir ahenkle yaşanır hayatlar sonsuz bir uyumun kucağında- bütün mutluluklar teğet geçer ona

bencillik hepimizin içinde var biraz ama bazılarımızı ele geçiriyor habis bir şey gibi, durdurabilen durdursun

herkes memnunken karanlığından denedim paylaşmayı renklerimi, rüzgarı hissetmek kadar güzeldi kendini bırakmış kayan bulutları görmek, açmak istedim gözlerini ne kadar acı verse de değerdi. deliydim onlara göre renk de yoktu ışıkta sesler bile fazlaydı belki, nasılsa her şeyin sonu aynıyken eskimek ve bitmek için geçerken zaman karanlığın içinde sakince beklemek varken değer miydi bunca acıya. gözlerini kapatıp yaşamak normal bir hayatı seslerin büyüsüyle kendinden geçip en fazla huzurla eskimek herkesin yaptığı buyken benim ne farkım vardı deliliğimden başka

sakladım yıllarca renklerimi, anlatır gibi oldum uzun sürmedi sustum.rüyalarımda takip ettim ışığı uyandım, duvarların içinden geçtim, başka dünyalara dokundum, vazgeçmedim renklerimden, yaşadım hayallerimin peşinde gerçeğimi kovalayarak. bekle, anlatacağım hepsini bilmek istersen

anlatacak bir hikayem var, kısa cümlelerle duraksayarak biraz; senin saçlarının kıvrılmasını seviyorum en çok saçlarının en yakın yeri saçlarıma çünkü…çünküleri seviyorum, eğri çizgiler üzerinde düzgün durmaya çalışmayı, daireler çizerek yürümeyi ya da ses çıkarmadan şarkı söylemeye çalışmayı, hiç bir sebebi olmamasını seviyorum yaşamanın bazen

 sen gülümserken bir dişinin bana göz kırpmasını seviyorum en çok, hiç kimse öyle gülemez çünkü…belkileri seviyorum, hayatın büküldüğü yerlere tutunup gülmeyi , oyunlarında doyasıya eğlenmeyi, bir adım dışına çıkıp mutluluk kırıntıları saçmayı seviyorum bırak böyle olsun izimiz ; biliyorum yeterince büyüğüz oyunlar için ama istediğimiz gibi dönsün dünya bazen…

anlatacak bir hikayem var, bir ömürlük, önce biraz susacağım…..

öyle büyük ki dünya, küçücük mutfakta sarılıp ağlarken iki dünya birleşebilir ve kimse farketmeyebilir; öyle anlaşılmaz ki dünya, bütün seçeneklerin içinde tesadüfler kader olabilir ; öyle kalabalık ki dünya bütün yalnızları saklayabilir; öyle basit ki dünya bir ömürde tüm sırları çözülebilir; öyle küçük ki dünya  bütün hayatlar birbirine bağlanabilir, öyle yalan ki dünya bütün gerçekler bir anda hayal olabilir; öyle karmaşık ki dünya her yerden bir denklem çıkabilir; öyle sürprizlerle dolu ki dünya en büyük hayaller umutlara dönüşebilir; öyle yeni ki dünya her vazgeçişte yeniden başlanabilir; öyle huzurlu ki dünya milyonlarca kedi yavrusu kıvrılıp uyuyabilir öyle güzel ki dünya bir ömür misafir kalınabilir..

beklenen yarınlar nerede peki, incinin rejime başlayacağı, meralin pasta yapmayı öğreneceği, nevranın sigarayı bırakacağı, nilin hayatının aşkıyla karşılaşacağı yarınlar, zamanın bir yerinde hapsolmuş bugün olmayı mı bekliyorlar, kaç kere uyuyup uyanmak gerekiyor istediğimiz yarın için…hergün binbir umutla uyanıp bugünün içinde yarınımızı arıyoruz cevapları bilmeden, vaatlerin ya da hayallerin şekillendirdiği isteklerimizin gerçekleşmesini bekliyoruz, bildiklerimizi önemsemeden çoğu zaman…

yarın havalar ısınacak, geçen ay ektiğim çiçek açacak, bulmacamın birkaç parçasını daha çözmüş olacağım…bugünün getirdiklerinden farkı olmasa da getirdiklerinin ben sevdiklerimi seçeceğim yaşamak için…böylesi daha güzel…

hayatımda yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım dersin bazen, herkes der, sonra gece olunca vakit, pişmanlıkların zili çalar aynı battaniyenin altında gözyaşı dökme zamanıdır, kimse birbirini görmeden anlamadan, keşkelerle besler insanoğlu pişmanlıkların gölgesini büyütür…kendi aydınlığını çıkaramazsa insan tüm hayatını o gölgede üzülerek geçirmeye mahkum olur geçmişin izinde geleceğinden vazgeçerek…geçmişle hesaplaşırken hatalarını görmekten çok hata yapabileceğini kabullenmekle başlıyor aydınlık, kendini tanıyıp sevmekle… zamanın ötesinden o aptal küçük kıza bakıp şevkat duymak yeri geldiğinde, yeri geldiğinde anlamak saçmalamasının nedenlerini, sevmek olduğu gibi kendini, insanın aydınlığına ulaşmasına yetiyor…

ben istemiyorum artık ne zamanı geriye almak ne de kurgularımı yaşamak, hatalarımla barışmayı öğrendiğimden beri…biraz sarsak, biraz umursamaz, hafif tutuk çok heyecanlı fazlasıyla tutkulu her şeyi seven bir insanın hatasız yaşayamayacağını, neysem onunla mutlu olduğumu anladığımda aydınlığım boğdu pişmanlıkların gölgesini…artık daha gerçekçi isteklerim var, zamandan bağımsız özgür bir ruh olup çirkinleri güzele, zorları basite çevirmek, gökyüzünü kah sarıya kah yeşile boyamak, bulutları biraz yere çekip üzerinde dinlenmek gibi…