ince bir ipin üzerinde yürür gibi tek düşündüğü düşmemek oluyor bazen, dibine kadar batmamak sadece nefes alabilmek ya da  bir nefes daha duyabilmek soğuk duvarların arasında, her gün başka bir mümkünle geliyor hayata ve yerleşiyor hiç sormadan. bazen düşünemiyor insan, soramıyor doğru soruları, bekleyemiyor bazen dayanamıyor, gerçeklerini hayallerine yetiştiremiyor tek mümkünü yoksunluk oluyor, hayallerinin yoksunluğunda geçiyor günler birbiri ardına

görüyor bazen insan, ördüğü duvarların üzerinden bakabiliyor, anlıyor gördükçe yoksunluk her hayatın mümkünü değişse de zamanları.

bencillik, insanın kaderi mi laneti mi, dev bir soruişareti. bencillik kendini fazla sevmekten başka bir şey, kulağa ne kadar aykırı gelse de insanın içinde yoğunlaştıkça yayılan bir çürüme gibi hayatları çürüten bir şey.

öyle iyi bir sevgilidir ki; bütün terkedenler hayatının hatasını yapmıştır, bilememiştir kimse kıymetini, hep vermiş hiç beklememiştir (yapılması gerekken birkaç iş, söylenmesi gereken birkaç söz ve alınması gereken birkaç şey dışında, zaten onlarda hakkıydı), ondan iyisini bulamayıp ayaklarına kapanacaktır herkes daha iyisini bulduğunu söyleyenlerse sadece öyle sanmaktadır birgün ona dönecektir,

öyle güzeldir ki; yaklaşan herkes peşindedir aslında, bir insan ya aşıktır ona ya düşman yoksa beğenilmemesi mümkün değildir, olur mu öyle şey,

öyle anlayışlıdır ki; bütün hataları hoşgörür ama prensipleri vardır hoşgörü herkese verilmeyecek bir tavizidr onun gözünde,

öyle haklıdır ki; herkes hatasını anlayıp özür dileyecektir ondan birgün,her söz bir iddia her ilişki bir karşılaşmadır hayat bir rekabettir ve o hep kazanan olacaktır, hiçbir tartışma o haklı çıkana kadar bitmez bitemez.

ve küçük bencil kendi ekseninde çevirirken dünyasını -güneşin etrafında dönen dünyada kader ağlarını örer, bir ahenkle yaşanır hayatlar sonsuz bir uyumun kucağında- bütün mutluluklar teğet geçer ona

bencillik hepimizin içinde var biraz ama bazılarımızı ele geçiriyor habis bir şey gibi, durdurabilen durdursun

kocaman bir karanlığın içinde yaşarken dünya, tek bilen olmak karanlığı; sesler ve kokularken tek anlam daha fazlasını hissedebilmek

herkes memnunken karanlığından denedim paylaşmayı renklerimi, rüzgarı hissetmek kadar güzeldi kendini bırakmış kayan bulutları görmek, açmak istedim gözlerini ne kadar acı verse de değerdi. deliydim onlara göre renk de yoktu ışıkta sesler bile fazlaydı belki, nasılsa her şeyin sonu aynıyken eskimek ve bitmek için geçerken zaman karanlığın içinde sakince beklemek varken değer miydi bunca acıya. gözlerini kapatıp yaşamak normal bir hayatı seslerin büyüsüyle kendinden geçip en fazla huzurla eskimek herkesin yaptığı buyken benim ne farkım vardı deliliğimden başka

sakladım yıllarca renklerimi, anlatır gibi oldum uzun sürmedi sustum.rüyalarımda takip ettim ışığı uyandım, duvarların içinden geçtim, başka dünyalara dokundum, vazgeçmedim renklerimden, yaşadım hayallerimin peşinde gerçeğimi kovalayarak. bekle, anlatacağım hepsini bilmek istersen